مجسمه گلي

2007-02-03T18:50:00.000+03:30

اومدم با چند تا خبر

شماره پنج ماهنامه صنعت گردشگري با قطع جديد از چاپخونه اومد و داره مراحل توزيع رو مي‌گذرونه

با بچه‌هاي ماهنامه داريم كاراي ويژه‌نامه نوروز را انجام مي‌ديم

دلم واسه دوستاي ميراثم تنگ شده خيلي زياد اما وقت نمي‌كنم سري بهشون بزنم

زندگي به كامه تنها، تصميمي گرفتم كه گاه در موردش دودل ميشم

كلبه چوبي بود

2007-01-20T04:43:00.000+03:30

در زد

كيستي؟

خاطرخواه بارانم

اينجا نيست

بويش مي‌آيد

در را گشود

چشم‌هاي كودك مي‌باريد

كلبه چوبي بود

پيش از آنكه به خواب برود سيگاري گيرانده بود

گوشه ملحفه سفيد به آتش سرخ شد

هيچگاه فرصت نكرد از خواب بيدار شود

كلبه چوبي بود

زمان فراموشم شد

2007-01-14T19:59:00.000+03:30

ديروز عصر دوباره 24، 25 ساله شده بودم. وارد خونه كه شدم يكي از دوستاي قديمي رو ديدم كه 3،4 سالي ازش خبري نبود. كلي صفا كردم. نگاش كه مي كردم خودم رو صنم اون روزها در مي‌يافتم. گذر زمان رو فراموش كرده‌بودم. الهام يه تجربه تازه به من هديه كرد

2007-01-04T18:40:00.000+03:30

دلم مي خواد بنويسم، نوشتنم نمي ياد. دلم مي خواد حرف بزنم، حرف زدنم نمي ياد. دلم مي خواد برم يه جايي داد بزنم، داد زدنم نمي ياد. دلم مي خواد يه كاميون فحش سرازير كنم سمت يه آدمي، آدمشو پيدا نمي كنم. نه اينكه فكر كنيد افسرده يا عاشق شدم؛ نه اصلا از اين خبرا نيست هنوز مي خندم، حرف مي زنم، سركار مي رم. فقط خوب نيستم.

جوانه مي زند جلبك كه سبز است

2006-12-16T17:36:00.000+03:30

اتاق زيرشيرواني
صداي شرشر باران
زمان از ياد رفته
سپيد نيست
كرم شب‌تاب مي تابد
خزه از ياد رفته
مهم نيست
مغرب و مشرق هم از ياد رفته
در دل يازده بار بگو
يا عشق
جوانه مي زند
جلبك كه سبز است
بي زمان
من
تو

كرم شب‌تاب
در سكوت
اتاق زيرشيرواني
صداي نبض چوب هاي خشك باران خورده
مي لغزد
بي حضور شرم
سقف به سوي زمين
جنگل واژگون
بوته تمشك
ترشي گس زير دندان خراب
كرم شب‌تاب
تنها نوري كه مي تابد
درد
تو را بايد شناخت

ماه بوسه مي خواهد

2006-12-13T21:50:00.000+03:30

مي روم كنار حوض، سرخاب سفيداب كنم
صورتم را در آب قاب مي گيرم
دل باد مي لرزد
چهره ام آرام نيست
نذر مي كنم كه اگر باد نلرزد ديگر
هفت شب، 7 بوسه زنم بر رخ ماه
و درازاي شب يلدا را
هفت بار به تماشاي سكوت بنشينم
ماه بوسه مي خواهد، وساطت مي كند
باد آرام مي گيرد
زير پوستم مي دود آب
گونه هايم سرخ مي شود از رد تن ماهي حوض
بوي آب، گيسوانم را در آغوش مي كشد
چشمانم ستاره باران مي شود
از عكس پولك هاي آب
ناگهان مي بينم
ماه هم ميهمان آمده خانه حوض
راستي نذر كرده بودم كه

سر کارم اساسی

2006-12-09T12:04:00.000+03:30

بی بهره نیستم از اتفاقات خوب کاری، از یه جا می یام بیرون، دو جای دیگه مشغول به کار می شم. این هم جریان تازه من. اسم روزنامه ها رو تو پست های بعدی لو می دم. اینجوری هیجانش واسه خودم بیشتره

2006-12-05T12:21:00.000+03:30

چه سعادتي است

وقتي برف مي بارد

دانستن اينكه

تن پرنده اي گرم است

2006-11-28T11:12:00.000+03:30

اينقدر ترافيكه كه دكه روزنامه فروشي، با تمام محتوياتش فرو مي ره تو مغز آدم

2006-11-25T17:20:00.000+03:30

امروز هم ساز زدي؟

نمي دونم چرا زمين هنوز به دور خودش و خورشيد مي چرخه؟

از يه قرن پيش وايسادي جلو آينه كه چي بشه؟ بند كفشت بازه. ر

2006-11-22T17:56:00.000+03:30

خبر دادن كه زمين تا 15 دقيقه ديگه زيرو رو مي شه. گفتن بجنب اگر مي خواهي كاري كني فرصت كمي باقي مونده

لابد بايد كاري مي كردم اما چي كار؟ كي رو مي خوام ببينم؟ به كي چي مي خوام بگم؟

اصلا هيچي اهميت نداشت

لم دادم رو مبل و چشمامو بستم. آروم آروم. ثانيه ها رو مي شمردم. يه انتظار شيرين وجودم رو در آغوش كشيده بود. يه چشمي، نيم نگاهي به عقربه هاي ساعت انداختم . يك دقيقه و 30 ثانيه به يازده باقي مونده بود. شروع كردم به تند تند شمردن ثانيه ها. 28، 29 و30 تنها صدايي كه مي شنيدم صداي چرخش زمين بود كه با همون ريتم هميشگي به گوش مي رسيد

پس چرا سقوط زمين، صدا نداره؟ نكنه قرار نيست زيرو رو بشه؟ نكنه خبر كذب بوده؟ يه شوخي احمقانه؟

چشمامو باز كردم. عقربه هاي ساعت 11 و يك دقيقه رو نشون مي دادن. هيچ اتفاقي نيفتاد. زمين مثل هميشه مي چرخيد

2006-11-19T16:46:00.000+03:30

من بيست و هشت آبان را دوست دارم (نقطه) چون در سحرگاه يكي از اين روزها از رحم مادرم بيرون پريده ام نقطه)ر

من آبان را دوست دارم (نقطه)ر چون در اين ماه به اين دنيايي مسخره آمده ام (نقطه)ر من سال يك هزار و سيصد و پنجاه و شش را دوست دارم (نقطه)ر چون در آن سال بود كه محكوم شدم اين دنيا را با همه احمقانه هايش تجربه كنم (نقطه)ر من تجربه را دوست دارم (نقطه)ر پس به دنيا آمدنم را دوست دارم (نقطه)ر به به چه صفايي

از همه دوستاي عزيزم سپاس دارم كه به خاطر ورود من به اين عرصه مزخرف بهم تبريك گفتن (نقطه)ر

2006-11-16T15:42:00.000+03:30

خبرنگار كجا، ادعاي دريافت حقوق به اندازه كاري كه انجام ميده؛ كجا؟

خبرنگار بايد كار كنه اما گرفتن حقوق و حق التحرير تنها لطفيه از سوي آقايان به زيردستان. ر

خبرنگار اگه 3 ماه هم حقوق نگيره و بگه چرا، مي گن چقدر تو پر توقع هستي، فلان روزنامه و فلان خبرگزاري 8 ماهه حقوق نداده خبرنگاراش صداشون هم در نمي ياد. ر
خبرنگار، اگه لطفي شامل حالش بشه و بعد از چند ماه حقوق نگرفتن، علي الحساب چندر قازي بهش بدن بايد خوشحال باشه. بايد ممنون باشه بايد حس كنه كه خوشبخترين آدم روي زمينه. ر
خبرنگار دعوت مي شه تو پرو‍ژه هاي فوري كار كنه، آخه سفارش دهنده عجله داره، كار ستاديه، ويژه نامه است و ...؛ اما براي تسويه حساب، اصلا عجله اي در كار نيست. ايقدر طولاني مي شه كه خود خبرنگار هم فراموش مي كنه كه از كسي و جايي طلب داره. ر
كار فرهنگي مي كني چشمت درآد، جونتو بايد بزاري پاي فرهنگ. خسته شدم و نمي تونم؛ معني نداره. روزي بيشتر از 5 تا خبر كه چيزي نيست. نمي توني، بزار برو. بدبختي هست كه محتاج همين هيچ تومنه. ر
فكر مي كني تو نباشي چي مي شه؟ فكر مي كني مطبوعات كشور نابود مي شه؟ فكر مي كني خبر و گزارش توليد نمي شه؟
علاوه بر عزيزاني كه تن به هر جور جور و جفايي مي دن يا نيازمند هستند، زيادن كارآموزايي كه تازه شدن خبرنگار. عشق مي كنن خبرنگار ثابت يه تحريريه باشن، مي ياد جون مي كنن و صداش هم در نمي ياد. ر

روزهاست كه دلواپسي

2006-11-13T12:24:00.000+03:30

نازنین

دیرزمانیست، رازهایت را همه می دانند

و تو نمی دانی

چرا دلواپسی ها در گوشه های پنهان

خیال تو را در خود گم می کنند

(تكراريه اما دوستش داشتم دوباره نوشتمش)

اگه خونه نداري، اينو بخون

2006-11-12T08:45:00.000+03:30

خوش بحال آدم هاي غار نشين، چون واسه زندگي كردن توغار مجبور نبودن يه عالمه پول پرداخت كنن. خوش بحال آدم هايي كه راحت و بدون هيچ منع اقتصادي و قانوني هر جاي زمين خدا رو كه دوست داشتن انتخاب مي كردن و با ساختن سرپناهي در آرامش زندگي مي كردن
خوش بحال اونهايي كه قرن ها پيش، رو اين كُره خاكي زندگي مي كردن. اونها اين دغدغه رو نداشتن كه بايد واسه دوران پيري و كوريشون يه خونه داشته باشن. بايد تموم جونيشون جون بكنن تا وقتي از كار افتاده شدن يه سقف از خودشون بالاسرشون باشه
امروز فكر پول و خونه، پدر پيرو جون رو در مي ياره. خونه دار داشتن، شده يه هدف مهم، خيلي مهم
زماني زمين رايگان در اختيار آدمي بود. آدم واسه زندگي كردن رو زمين مجبور نبود جيره و مواجب پرداخت كنه. خلافي و عوارض پرداخت كنه. تراكم بخره و هزارو يه جور چيزه ديگه . زمين خودش هم باورش نمي شه كه چي به سرش اومده. شايد اگه باور كنه غم باد بگيره و بميره
امروز، زمين رو تيكه تيكه مي كنيم، با چندتا آجر و آهني كه ارزش چنداني ندارن دورشو ديوار مي كشيم. شرط سند و به نام زدن گذاشتيم و به بهاي خون بابامون مي فروشيم. همون زمين رو كه زماني رايگان در اختيار آدمي بود
مي گن اين كارها، اقتضاي زندگي امروزه. مي گن مالكيت و نظام اقتصادي در ارتباط مستقيم با هم هستند. مي گن نظام اقتصادي زيربناي نظام اجتماعيه
يكي نيست بگه بابا، مرده شور اين اقتصاد و اقتضا رو ببرن كه آرامش رو از آدمها گرفته. بيچاره پول و خونه و ماشينشون كرده. اونها رو درگير كابوسي كرده كه براي رهايي از اون تنها چارشون مرگه

2006-11-05T16:14:00.000+03:30

مي خوام يه پست جديد بزارم. موضوعش هم مشخصه. چند روزيه دارم در موردش فكر مي كنم. هستي نمي زاره، هي مي گه پاشو بريم

مي خوايم بريم سينما

«ميم مثل مادر»

2006-10-31T17:00:00.000+03:30

يه پيشنهاد خوب دارم واسه كسايي كه دلشون مي خواد گريه كنن و دنبال يه بهونه و يه جاي مناسب مي گردن

فيلم «ميم مثل مادر» به كارگرداني ملاقلي پور بهترين بهونست. سينما فرهنگ هم همون جايي كه به خاطر داشتن سيستم صداي دالبي به آدما اين فرصت رو مي ده كه آهاي هاي گريه كنن وصداشون به گوش بغل دستيشون هم نرسه

به هر حال از ما گفتن بود. اگه حال كردين سري به سينما فرهنگ بزنيد. البته بطري هم با خودتون ببريد كه محصول آبغوره گيري هاتون بي خودي رو گونه هاتون خشك نشه و از بين بره

2006-10-25T16:57:00.000+03:30

چند روزیه که درگیر کار یه پروژه هستم. وقت نکردم بیام و سری به مجسمه گلی بزنم. امروز تو یه فرصت کوتاه شاید 10 دقیقه ای تصمیم گرفتم که یه کوچولو بنویسم
خبر اولم اینه که آیتک 26 مهر وبلاگ دار شد. تا حالا هم چند تا پست گذاشته. دوست داشتین بهش سر بزنید
http://www.aitakms.blogfa.com/
بعد که یاد بگیرم لینک آیتک و بقیه دوستا رو می زارم تو مجسمه گلی
راستی پیشنهاداتی در شهر به من شده است. (فکر بد نکنید بابا) پیشنهاد کاریه و مربوط به میراث خبر!!!!!1
اون وقتا (20 خرداد سال 1383 ) روزی که مجسمه گلي زنده شد اصلا تصمیم نداشتم که از اتفاقات روزمره ام توش بنویسم. اگر گه و گاهی چیزی به نظرم می رسید که خوشگل بود توش می نوشتم ولی چند وقتیه که کمی رفتم به سوی روزمره نویسی. نمی دونم این وضعیت تا کی ادامه داشته باشه اما الان دارم روابطم با مجسمه گلی به این شکل دراومده

برو بچ بهم می گن که تو این وبلاگ تو نمی شه کامنت گذاشت. سیستم کامنت گذاری خرابه. پدرآدم درمیاد تا یه کامنت برات بزاره. به دنبال اعتراض ها رایزنی هایی با مصطفی قاجار انجام شد و قرار شد وی تمهیداتی در راستای سرو سامان دادن به وضعیت کامنت گذاری بیاندیشد

منم منتظرم که مصطفی واسه (درد کامنت) مجسمه گلی درمونی پیدا کنه

2006-10-12T13:23:00.000+03:30

براي آزمايش

2006-10-02T15:06:00.001+03:30

امروز را برای 10535 بار تجربه کردم

بازهم اتفاق تازه ای نیفتاد

من و روزنامه

2006-09-28T14:39:00.000+03:30

تینا برام کامنت گذاشته که «سر جاده را بی خیال شو» بعدش هم گفته که «می خوای برات تاکسی بگیرم»، چند تا از دوستای عزیز هم با حالتی کاملا خشمانه تهدید کردن که این بیچاره رو (مجسمه گلی رو) به روز کن
چنین شد که نشستم پای کامپیوتر که بنویسم. حالا چی بنویسم خودم هم نمی دونم
راستی فکر می کنم که همه (بچه های مطبوعاتی) می دونن که روزنامه جمهوریت قبل از اینکه در بیاد لغو امتیاز شد. قرار بود من هم اونجا کار کنم. البته گفتن که با یه امتیاز دیگه روزنامه رو در می یارن با چند روز تاخیر. من که امیدوارم. تا ببینیم چی پیش می یاد

فکر می کنم تحریریه روزنامه ای رو که به جای جمهوریت در بیاد رو هم دوست بدارم. آخه با اینکه تنها چند روز تو روزنامه جمهوریت بودم ولی دوستش داشتم. محیط آرامش بخش و دوست داشتنی داشت

راستی بعد از ا ماه و 6 روز سری به میراث زدم

سرجاده هم عالمي داره

2006-09-17T18:45:00.000+03:30

مي گن دوباره از نو شروع كن

گفتن وايسا سر جاده

حركت

گفتم چشم

هرچي شما بگيد

ما كجا مخالفت كجا

هرچند بار كه بگيد مي يام واميسم سرجاده،

:-) خندون اينجوري

مهم نيست آخر راه رو ببينم يا نه مهم تجربه بارها و بارهاي آغازه

فراز و نشيب به سراغ خيابون ها امده

2006-09-13T17:18:00.000+03:30

امروز كه داشتم مي يامدم روزنامه، متوجه شدم چند وقتيه كه همه راه هايي كه بايد برم و بيام مثل راه خونه، مثل راه روزنامه، مثل راه حوزه خبري، همه سربالايي، سرپاييني شدن. تعجب كردم اينجوري !!!!!!!!!!!!!!!! و سئوال برام پيش اومد، اينجوري؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟. انگار اينهمه فرازو نشيب رو فراموش كرده بودم

ماجراهاي ما و نامه

2006-09-10T19:21:00.000+03:30

حالم ديگه از شنيدن جمله «برو نامه بيار»بهم مي خوره

امروز رفتم بيمارستان براي يه گزارش. مي خواستم با چند تا از مريضا حرف بزنم. آقايان مسئول از حضور من خبردار شدند. در چشم بهم زدني آمدند و گفتند و تاكيد كردند كه كارمن غير قانوني است. از وزارت كشور هم كه بخواهند بيايد اين جا نامه مي آورند

پرسيدند پس تو چرا نامه نياورده اي؟

گفتم بابا، من كه با بيمارستان كاري ندارم، دنبال چند تا از اين مريضا مي گشتم كه باهاشون حرف بزنم ديدم بهتره بيام بيمارستان كه دسترسي بهشون برام آسون تر باشه

(راستي وقت ملاقات هم بود)

بماند نه توضيحات من اونها رو راضي كرد و نه خواسته اونها براي من منطقي بود. ولي چاره اي نيست خبرنگارا بارها با اين موانع روبرو شدن. و گاهي انقدر انر‍ژي سر هماهنگ كردن ها مي گذارن كه ديگه تواني براي نوشتن براشون نمي مونه يعني راضي كردن روابط عمومي ها و مديران و مسئولان مي شه هدف اصلي و اصلا آدم فراموش مي كنه كه واسه چي داره تلاش مي كنه كه وقت مصاحبه بگيره

بگذريم

اومدم، نامه فدايت شوم ببرم، رويت كنند،‌مسئولان بخش نظر بدهند، هماهنگ شود،‌با بيمارها صحبت كنم، گزارش بنويسم

نمي دونم كي موفق مي شوم كه اين هفت شهر عشق را طي مي كنم تا گزارشم رو بنويسم

همه چيز آروم شده

2006-09-05T19:45:00.000+03:30

انگار همه چيز آروم شده انگار كسي ديگه يادش نمي ياد كه شايد 10 روز پيش بود كه جمعيتي مضطرب بوديم. همه چيز آروم شده، اونايي كه يه روز براي جدايي ازشون غم مي خوردم خدا رو شكر در آرامش دارن كار مي كنن ديگه. با هستي كه حرف مي زديم به اين نتيجه رسيديم كه گويا با اخراج ما، همه مشكلات اون مجموعه از بين رفت و باز هزاربار شكر كرديم كه با كنارگذاشته شدن ما مجموعه اي را از تحمل فشارهاي مالي نجات پيدا كرد. از اين به بعد ديگه چه اهميتي داره اونايي كه 4 سال مي شناختمشون چي كار مي كنن. چه اهميتي داره مجموعه اي كه 4 سال براش كار كرده بودم چه وضعيتي داره
من امروز آرامش دارم. حال و روزم سر كارم خوبه. كار و تلاش هايي رو كه مي كنم زير پاشون له نمي كنن. من امروز خوب خوبم. سعي مي كنم ديگه به بچه هاي اون مجموعه هم فكر نكنم همون طور كه اونا هم فراموش كردن

برای خود هوای دیگری دارم

2006-08-17T12:49:00.000+03:30

در این زندان، برای خود هوای دیگری دارم
جهان ، گو، بی صفا شو،من صفای دیگری دارم
اسیرانیم و با خوف و رجا درگیر اما باز
در این خوف و رجا من دل به جای دیگری دارم
در این شهر پر از جنجال و غوغایی ،از آن شادم
که با خیل غمش خلوتسرای دیگری دارم
پسندم مرغ حق را ،لیک با حقگویی و عزلت
من اندر انزوای خود، نوای دیگری دارم

اخوان ثالث

زمان

2006-08-17T12:23:00.000+03:30

زمان می گذرد آنچنان که تو نمی دانی و گاه نمی خواهی
زمان رازها را در خود پنهان دارد
گذرش می برد تو را به سوی دانستن ها
رازها روزی باید برملا شوند و این ضروری است

زمان گریبانت را می گیرد و می کشانت به سوی خواسته ها و ناخواسته ها
بارها درد را تجربه می کنی و در هم می شکنی
آن چه تو را در این میان باید است، دیدن ها و شنیدن هاست
گاه جانت بی قراری می کند و عنان از دست می دهی
این حکم گذر زمان است و انگار تو را باید که به این حکم تن دهی
تو لحظه ها را می آموزی و تجربه باید است
رازها برایت برما می شوند و ایستادگی ضروری
تصمیم بگیر که برایت تصمیم نگیرند
حکم کن که محکوم نباشی
و در این میان تنها گذر زمان حکمی قطعی است

تجربه هزاره ها باز هم تكرار مي شه

2006-07-13T16:34:00.000+03:30

طولي نمي كشه كه همه مي فهميمم كه نبايد از آدم جماعت انتظار داشت. خيلي ها ادعا مي كنن اما نمي تونن براي مدتي طولاني سر حرفشون بمونن
آدما تا وقتي خوبن كه بهشون بگي به به تو چه خوبي، اگه خواسته بگي كه بابا تو هم اشتباه كردي، مي شن يه گوله آتيش كه خاموش كردن آتيششون برابر با خود سوزيه
اگه روزي از كسي ناراحت بودي هيچ وقت فكر نكن كه حقشه بدونه كه چي كار كرده. چون آدما اساسا چنين پذيرشي رو ندارن و انگار نمي دونن كه حقشونه يه چيزايي رو بدونن
به هر حال، بايد كنار گذاشتن رو تمرين كرد

داستان امروز من و تو

2006-07-04T15:09:00.000+03:30

یه وقتایی به جایی می رسی که نمی دونی قراره چی پیش بیاد

فقط می دونی برات تصمیم گرفتن بدون اینکه خودت خبر داشته باشی. این اقدام به راحتی با استناد به عنوان ها توجیه می شه

می دونی که هیچ فرصتی برای نظر دادن در مورد تصمیمات اتخاد شده نداری. یا باید تن بسپری به خواست اونها یا باید بزاری بری

موندن یا رفتن مرحله آخره. پیش از اون اجداد محترمت از قبر میان بیرون و جلوی چشمت عربی می رقصن تا بفهمی که قراره چی بشه

یه عالمه علامت ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ذهن درموندتو اشغال می کنه. اون وقت تنها کاری که می تونی بکنی اینکه بگی به (...) جهنم هرچی می خواد بشه، بشه

یه چیزی هست که عین خوره روانتو می خوره و تو آروم آروم می پوسی و از بین می ری

کلاغ ها آمدن صبحی دیگر را فریاد می کنند

2006-04-27T15:00:00.000+03:30

نازنین
امروز هم به شب می رسد
و شبش به روزی دگر
کلاغ ها و گنجشک ها
آمدن ها را فریاد می کنند
پیش از آن که وضو کنی
پیش از آنکه برگ سبز سجده کند
و تو نازنین
تنها در این تکرارها تکرار می شوی

پنجمين ظهر از 365 ظهر85

2006-03-25T12:08:00.000+03:30

پنجمين ظهر از 365 ظهر85 . پنجمين ظهر از 93 ظهر بهار. نمي دونم اگه مي تونستم اتفاقات اين سال رو پيش بيني كنم الان چه شكلي بود

يه چند وقتي كه موضوع انرژي مثبت و منفي مد شده و هر روز بر تعداد معتقدان به اين مقال زيادتر مي شه . اين آدما مي گن نبايد انرژي منفي بفرستي، مثبت فكر كن تا اتفاقاي خوب براي پيش بياد

مي گن اتفاق هايي كه براي هر كسي پيش مي ياد در واقع همون چيزهايي هست كه آدم انتظارشون رو داره

اعتصاب خنده

2006-03-16T10:03:00.000+03:30

دكمه هاي كنده
اعتصاب خنده
يك شكنجه در كنج
ضربه كشنده
پله هاي تاريك
منطق عفوني
روي ميز تحرير
استكان خوني
يك چراغ روشن
روي كتف ديوار
گردن شب من

زير تيغ انكار

من بي رمق ترين نفس اين حواليم

2006-02-25T16:23:00.000+03:30

هيچ چيز مرا به قسمت بودن نمي برد

از واژه دو وجهي تكرار خسته ام

من بي رمق ترين نفس اين حواليم

از بودن مكرر بر دار خسته ام

من با عبور ثانيه ها خورد مي شوم

از حمل اين جنازه هشيار خسته ام

بارون

2006-01-25T17:22:00.000+03:30

بارون مي ياد جَرجَر
هوا تاريك شده
زمستونه

ويروس غمدورتو از سواحل دور نانزا

2006-01-15T18:06:00.000+03:30

يه ويروس از سواحل دور نانزا اومده به نام غمدورتو. بدجوري آدم ها رو دوچار غم مي كنه و زرد و زار. دكترا مي گن هرچي هشيارتر باشي وضعيت بدتر مي شه. براي همينه كه براي مريضا يه كپسولهايي تجويز مي كنن به نام خنگولي

شعور بيمار با مصرف سه عدد از اين كپسولها در روز مختل مي شه و ويروس غغمدورتو فراري.چنانكه احساس مي كنيد رنگ و روتون زرد و زار شده و يه چيزي مثل بختك افتاده رو دلتون، حتما به داروخونه سر كوچتون مراجعه كنيد

به خاطر شرايط ويژه اي كه پيش اومده بدون تجويز پزشك هم مي توانيد دارو دريافت كنيد

لطفا تا مي تونيد هشيار نباشيد

امشب هندوانه عطر مي پاشد به هر محفلي

2005-12-21T16:24:00.000+03:30

جاي كرسي هاي مادربزرگان امشب خالي است. امشب شبي است كه بهانه عاشقانه خواندن ها را در مشت خود دارد.كلام هر ايراني به اشعار حافظ مزيين مي شود. هندوانه عطر مي پاشد به هر محفلي . امشب يلدا بر تارك دلها مي نشيند . يك دقيقه طولاني تر شدن شب، تو را بازمي گرداند به سوي آيين هاي ابا و اجدادت. بيا تو و من امشب براي تاريخ و به احترام آن، همان يك دقيقه را سكوت كنيم. آخر امشب مي شوي يك ايراني چون ايراني هاي حتي پيش از زرتشت. عطر هندوانه بو مي كشي و يلدا تو را براي استقبال از پاييز ديگري بدرقه مي كند

شده DCوبلاگم

2005-12-15T11:13:00.000+03:30

امروز اومدم اينجا، ديدم وبلاگم( دي سي ) شده. خيلي وقته كه بهش سرنزدم . نمي دونم چرا . شايد حس نوشتن از تو مغزم و دلم پريده بيرون و دررفته. من هم به در نقش يه نجات دهنده ظاهر شدم و با دادن شوك و تنفس مصنوعي دوباره وصلش كردم به زندگي (هرچند مجازي) . حالي دادم بهش و اين پست را گذاشتم

اما برخي بر اين باورند كه وبلاگ بايد به روز بشه (اون هم از نوع تند تندش، تا جايي كه اگه روزي سه چهار تا پست داشته باشي، محشر كردي). راست و دورغش پاي خودشون

تولدم مبارك

2005-11-19T18:14:00.000+03:30

امروز 28 آبان، سودابه و من به دنيا اومديم . البته با چند سال فاصله
من ساعت 4 صبع و سودابه وقت غروب
كلي دوستامون لوسمون كردن و بهمون تبريك گفتن. :-) كادو هم گرفتيم
صبا مي گفت: ديگه پير شدي

راستي يكي از دوستام بهم زنگ زد و من خيلي تعجب كردم كه مي دونسته تولدمه، ازش پرسيدم تو از كجا مي دوني گفت:‌ مگه يادت نيست خودت گفتي

تازه يادم افتاد كه خودم بهش گفته بودم كه بهم زنگ بزنه و تولدمو تبريك بگه وگرنه نفرينش مي كنم :-) احتمالا دوستم فقط از نفرين ترسيده بود وگرنه يادش نمي موند ،لابد

به هر حال روز خوبي بود دوستان يك دنيا محبت كردن بهمون
يه چيزي هم بگم يواشكي ، از پنج شنبه فرناز ، شهرام، پروانه و آيتك به پيشواز رفتن و تولد مباركي گرفتن واسم
هم كه جاي خود دارن اوليشونو شادي صبح ساعت 12/9 برام فرستاد يه (كيك تولد) بودsms
بعدش هم نيكي جونم و بقيه دوست جونام
از همه دوستام سپاس دارم

مخ پكيده

2005-11-05T16:43:00.000+03:30

تيكه هاي انفجار قبلي تاره تازه داشتن به هم مي چسبيدن
و جوش مي خوردن
كه يه انفجاره ديگه همه چيزو به هم ريخت
دوباره مخ پكيد
هر تيكه لهيده از مغز چسبيده به يه گوشه از كاسه سر
يه چيزي داره روحتو قلقلك مي ده
هم چيز رو بهم مي ريزه
باز حست يه دست نيست
باز بعضي از آدم ها و رفتاراشون عين لودر مي رون رو اعصابت
همه زشتي ها رو چند برابر بزرگ تر حس مي كني
شوخي ها از نوع بد بوش،
نگاه ها از نوع بد رنگش
و حرف هايي كه در قالب كلمه هاي نافرم شكل مي گيرن
آخ كه حال آدمو به هم مي زنه
حس چندش و تهوع تمام تن و جون آدمو محكم تو بغل مي گيره
مخ دو باره تيكه تيكه شده
چسبيده به ديواره هاي كله

صدا زد مرا

2005-10-13T21:23:00.000+03:30

چهار ساعت بود که این پنج شنبه هم آمد
از همان نخستین ثانیه های روز
در اتاقم حضور دیگری را بویدم

ثانیه، ثانیه را پشت سر می گذاشت

صدا زد مرا، صدا زد، صدا
نه زن بود، نه مرد
نه پیربود نه جوان
دور بود و نزدیک
خواند مرا
در گوشم نجوا کرد
که امروز روز «تو»ست
و من خیالم را از چنگش ربودم
حسم را ربود
دور بود و نزدیک
اتاقم پربود از حس صدا
و من غرق در این احوال
از تن من تا چهار دیوار
از گوشه های دیوارها و کف
تا سقف و دیوارها
صدا زد مرا، صدا زد، صدا

هان؟

2005-10-13T13:16:00.000+03:30

چي كاركنيم زندگي رو؟

صدايت مي كنند

2005-09-27T19:42:00.000+03:30

هيس

گوش كن

مي شنوي؟

در سكوت، صدايت مي كنند

...

2005-09-25T14:30:00.000+03:30

اضطراب

آخ، مردم

2005-09-21T14:12:00.000+04:30

آخ، مردم

دل مالامال درد است

دردي ازجنس دلواپسي

دردي از جنس ترديد

براي دل تنگي هاي زاد ه در دامان دلشكستگي ها

براي تاريكي احساس آناني كه زير گام هاي سنگين مي شكنند

براي آناني كه سكوت تنها فريادشان است

روزهاست دلواپسی

2005-09-18T11:55:00.000+04:30

نازنین
دیرزمانیست، رازهایت را همه می دانند
و تو نمی دانی
چرا دلواپسی ها در گوشه های پنهان
خیال تو را در خود گم می کنند

ياس هاي سفيد

2005-09-13T19:28:00.001+04:30

راه پيچ و واپيچي است

از امروز تا فردا

و تو نازنين
پشت اين پيچ ها گم شده اي

مي داني

از ياس هاي سفيد، نشانت را مي جويم

چ ش م

2005-09-12T01:07:00.000+04:30

من نمی گریم

چشمهایم می گریند، نازنین

شن و هرم گرما هم نيز

2005-09-03T15:46:00.000+04:30

هوا، غرق خورشيد است
و چشم، كاروانسراي اشعه هاي آفتاب
راه درازي در پيش
انتهاي راه، گره گاه زمين و آسمان
راه، طولاني
نفس، در بند گرما
يك تن و يك سايه
سر سايه زير پاي تن
آب نيست، سراب هست
كويرهست
شن
ماسه
هرم گرما هم نيز
راه درازي در پيش است

خلوت نمور

2005-09-02T23:48:00.000+04:30

هوای حوصله ابریست، نازنین

هوای دل ابریست

و هوای خیال هم

نازنین می بینی

چه دل انگیز، ابرهای سیاه بین من و آنها دیوار می کشند

شبی باز از نیمه گذشت

2005-09-01T01:27:00.000+04:30

شب از نيمه گذشت
و نازنین، تو باز هم نیامدی
این هزارو یکمین شبی است که
چشم به رفته گر آن سوی پنجره ها دوخته ام

در هياهوي آهن پاره هاي چهار چرخ گم مي شويم، نازنين

2005-08-31T17:11:00.000+04:30

به ياد داري نازنين، سال ها پيش در هياهوي خيال و در سكوت كودكانه امان چه رنگي داشت بازي قايم باشك مان

و چه آرام نطفه دلواپسي هامان در دامان هيجان بسته مي شد و در بستر اقاقي ها متولد

نازنين به ياد داري با چه وسواسي پشت ديوارهاي خشتي گم مي شديم تا ديده نشويم، تا نبازيم

امروز هم دلواپسيم نازنين، امروز هم در پس پيچ و خم شهرها گم مي شويم و در هياهوي آهن پاره هاي چهارچرخ سكوت مي كنيم

بي آنكه بخواهيم و بي آنكه بدانيم

نازنين به ياد داري كه چه كودكانه بوي خاك باران خورده را در مشام حبس مي كرديم تا بهار شويم تا پاييز شويم ، تا رنگ ها را بو كنيم

به ياد داري كنار حوض خانه مادر بزرگ مي نشستم و سرك مي كشيديم و نگاهمان را بدرقه راه ماهي قرمز مي كرديم. چشمانمان

دنبال ماهي قرمز مي دويند و ما مي شديم كودكي با دو ماهي سياه كوچولو

امروز هم چشمانمان مي دود اما نه به دنبال ماهي قرمز مادربزرگ كه به دنبال سايه اي از رنگ آرزوهاي متولد شده در كوچه هاي باران خورده

نازنين به ياد داري كابوس هاي شب هاي كودكيمان را كه چه سخت، تن هاي كوچكمان را در تب وحشت مي سوزاند
به خواب مي ديديم ماهي قرمز حوض مادر بزرگ، طعمه گربه در كمين شد و تقلاي ماهي قرمز روحمان را بي قرار مي كرد
نازنين به ياد داري كه صبح كنار پنجره چوبي مي نشستيم و اين بار ما در كمين گربه ثانيه ها را مي شمرديم و نگاه بان ماهي مان بوديم تا بازي كند تا ... و

نازنين امروز ما نقش گربه كابوس هاي كودكيمان را بازي مي كنيم و ... باز

نازنين به ياد داري چه بي ريا با هم مي خنديدم، چه بي ريا دلمان مي شكست و چشمانمان پر مي شد از اشك غم هامان

اما امروز نازنين... در سرزمين ريا مي خنديم ، در هواي ترديد ها، دلمان مي شكند و اشك حسد از چشمانمان جاري مي شود

اشك حسد شور است و گونه ها را مي سوزاند، نازنين

مي شه در مورد آرزوها قضاوت كرد؟

2005-08-23T19:16:00.000+04:30

يه فكر تازه دو سه روزه كه ذهنمو مشغول كرده

به اين فكر مي كنم كه مي شه در مورد آروزهاي ديگران قضاوت كرد و انها رو كوچيك يا بزرگ دونست؟

دو روز پيش تو يه گزارش نوشته بودم (آنها آرزوهاي كوچكشان را در دامان بيماري هاي سخت مي جويند). دبير تحرييه وقتي مطلبمو خوند پرسيد «مي شه گفت كه يه آروزو كوچيكه يا بزرگ»؟

همون لحظه با يه كوچولو فكر، گفتم آره مي شه، بره اينكه با يه نگاه به شرايط زندگي اون آدمي كه آروزش مورد قضاوت قرار گرفته مي شه گفت كه كدوم آرزوش كوچيكه و كدومش بزرگ

ولي بازم به اين موضوع فكر كردم. راستش الان ديگه اصلا مطمئن نيستم چون شايد آرزوي داشتن يه جفت كتوني سفيد با سه تا خط بغلش واسه يه پسربچه دمپايي پوش گاهي خيلي بيشتر از جهيزیه خواهر دم بختش ذهنش رو به خودش مشغول كنه(البته فقط براي مثال عرض مي كنم) نمي دونم

دارم به اين فكر مي كنم كه شايد رسيدن به بعضي از آرزوهاي به ظاهر كوچيك خيلي بيشتر از آرزوهايي كه به نظر ديگران بزرگن، اون آدمو سرشار از سرور و شادي كنه
مي گم شايد براي اينكه بشه در مورد آرزوهاي ديگران قضاوت كرد بايد شد اون آدم و شرايط زندگيش رو فهميد با تمام جزييات

ولي مگه ميشه دوتا آدم بشن عين هم با يه جورفكر، با احساسي از جنس هم و با خواسته هايي هم سطح هم

امروز

2005-08-23T18:57:00.000+04:30

امروزي كه قشنگ تر از ديروزه
امروز هم مثل همه روزهاي ديگه تموم مي شه، تقريبا بدون اتفاق تازه
اصولا اونايي كه واسه خودشون كسي هستن و حرفي واسه گفتن دارن بر اين باورند كه نبايد دو روز از زندگي يه آدم مثل هم باشه وحتما آدم بايد يه تغيير خوب رو تو زندگيش حس كنه، مثلا بايد چيزه تازه اي ياد بگيره يا يه كاره خوب انجام بده

(يه آدم با يه عينك گنده و يه بغل كتاب)

نمي دونم اگه معناي متفاوت بودن اينه كه شايد با توجه به اين تعريفا، امروز من هم با ديروزم فرق داشته باشه ولي اين تغيير اصلا براي خودم ايده ال و كافي نيست
فكر مي كنم بايد محور تغييرهاي مطلوب براي هر آدمي تعريف بشه چرا كه با يه اصل كليشه اي نمي شه در مورد زندگي آدما قضاوت كرد. بعد طرف بره دنبال اون اتفاقها
و شايد اون وقته كه مي تونه بگه امروزش از ديروز قشنگ تر گذشت
شايد

خاكستر گل سرخ

2005-08-19T02:48:00.000+04:30

كي تا حالا دیده که یه «گل سرخ»، اونم فقط یه شاخه گل سرخ بسوزه، گر بگیره و شعله بکشه. کی تا حالا به این فکر کرده که اگه، گل آتیش بگیره چه منظره ای رو بوم خلقت نقش می بنده و چه طور با سوختنش خیال رو آتیش میزنه.
من دیدم یه گل سرخ داشت می سوخت اما آروم، آرومه آروم. گل برگ های سرخش تو سرخی آتیش غوغایی برپا کرده بودن. هر دو سرخ بودن اما این سرخی کجا و اون کجا؟
گل سرخ می سوخت اما آروم، آرومه آروم
اون سوخت اما من ندیدم که خاکسترش چه رنگی بود. شاید خاکستری ( بر اساس قانون طبیعت) و شاید خاکسترش هم سرخ بود
گل سرخ می سوخت اما در سکوت. چه کسی فریاد گلی سوخته در میان سکوت رو شنیده؟

بعضی ها می گن گل و گیاه هم صدا دارن و از اون ها هم تنها صداشونه که می مونه، فقط صداشون. لابد اون گل سرخی هم که می سوخت فریاد می کشید و صدای فریادش برای همیشه می مونه ولی کسی نمی شنو و اصلا تو خیالش هم نمی گنجه که شاید فرکانس های خیلی بالاتر از فرکانس صدای آدمی که برای همیشه تو فضا در حرکته، صدای جیغ اون گل سرخیه که آروم سوخته، آرومه آروم. در گوشه های پنهان زمان، گر گرفته و به صدا بدل می شده

یکی، میون اون هیاهوی خیال، می گفت: لابد گلبرگ های سرخ به یه جور ماده قابل اشتعال آغشته بود که اون جوری شعله می کشید، اما چه فرقی می کنه که با چی، حرم آتیش رو به جونش انداخته بودن. این مهمه که سرخی آتیش سرخی رو از گلبرگ های گل می ربود با خود می برد. این مهمه که گل تب کرده بود و تب گونه های گلبرگ هاشو، سرخ تر از همیشه رنگ می زد

گل سرخ می سوخت اما در سکوت و صحنه ای رو خلق می کرد بدیع که در ذهن هیچ آدمی(پیش از دیدن) نمی گنجه

کی فکر می کنه گل هم می سوزه و خاکستر می شه؟

سگ هم آدم مي شود

2005-08-18T16:11:00.000+04:30

مي ترسم از سگ همسايه
دنبالم مي كند
يكي از همين قفس من برايش بساز
تا آدم شود
كيكاووس ياكيده

شاید

2005-08-14T19:36:00.000+04:30

فکر می کنم بالاخره مشکلش رفع شد. البته بدون پیش بینی

سلام

2005-08-14T17:34:00.000+04:30

هيچ مي دونستيد 22 اين ماه روز جهاني چپ دست ها بوده؟؟؟؟؟؟؟؟؟

مجسمه گلي من و از خاك تا حيات

2004-06-10T19:35:00.000+04:30

امروز 20 خرداد سال 1383مجسمه گلي زنده شد

2004-06-10T19:23:00.000+04:30